- Szkoda - mruknął Samuel

„— Szkoda — mruknął Samuel — to spryciarz i na pewno pomógłby nam wybrnąć z trudności. Liczę na to, że właściciele zwierząt są rozsądnymi ludźmi...
— ...i uwierzą w kłamstwo — dokończył Karol.
— Albo posądzą nas o współuczestnictwo w zbrodni — wtrącił Abel.
— Prawda — stwierdził melancholijnie Samuel. — Co czynić
— Niech Karol rusza do Laramie. Jak najszybciej.
Odwrócili się i utkwili zdumiony wzrok w pani Jessie.
— Co się tak na mnie patrzycie, jakbyście ujrzeli ducha Słucham was i słucham, i niczego mądrego nie potrafię się dosłuchać. Trzech chłopów, a na nic nie mogą się zdecydować.
Widać było, że jest rozgniewana.
— Początkowo sprzeciwiałam się jego wyjazdowi, ale teraz zmieniłam zdanie. To najrozsądniejszy postępek. Jeśli tu zostanie, jego życie nie będzie warte ani centa. Tamte draby na pewno nie dały się zwieść gadaninie Cartyego o Hill i Deadwood. Zresztą, sprawdzą i wrócą tu. A wówczas...
Odwróciła się i wyszła z izby. Spojrzeli po sobie. Abel zauważył półgłosem
— Jessie pokazała temperament!
— Dostało nam się — stwierdził Samuel. — Dawno nie widziałem Jessie w takim usposobieniu. Ale ma ona swój rozum, o ma! Szkoda, że nie poradziła, co mamy począć z tym przeklętym koniem. Zapytam ją.“(11)